پنجره را باز تا به شمعدانی های پشت پنجره آب بدهم. رنگ برگ هایش رو به زردی گذاشته بود. یکی دو تا از برگ هایش خشک شده بود و روی خاک گلدان افتاده بود. گلبرگ های کوچک صورتی با هر نسیمی از گل جدا می شد و روی خاک می افتاد. و نگاه من به دنبال شان روی خاک گلدان میخکوب می شد. یاد حیاط خانه پدری افتادم یاد ایوان خانه که دور تا دور پر از گلدان های شمعدانی رنگارنگ بود. یاد لبخند مادر وقتی برگ شمعدانی ها را نوازش می کرد و می خندید.


آ زمستان که می شد شاخه شمعدانی ها را می بوسید و در گلدان دیگری قلمه می کرد. من و منوچهر و منیژه دور حیاط می دویدیم و فریاد می زدیم. آن قدر قهقه می زدیم که لبخند مادر را فراموش می کردیم. عصرهای تابستان که می شد تمام حیاط را آب می پاشید تا وقتی پدر در خانه را می گشاید بوی عطر خاک نم خورده انتظار مادر را فریاد کند. و تمام روزهای بهار و پاییز این عطر شمعدانی ها بود که پا به پای نم باران به استقبال پدر می رفت. منوچهر از روی طارمی های ایوان جست می زد تا اولین نفری باشد که مهمان آب نبات هایی که همیشه ته جیب آقاجان بود بشود. و من و منیژه تا دم در به امید لبخند او می دویدیم که از هر آبنباتی شیرین تر بود. روی دو زانو می نشست و ما را در آغوش می کشید و می بوسید. و از دور به مادر نگاه می کرد و با لبخند سرش را به نشانه سلام پایین می آورد. سال ها گذشت تا بفهمم آقاجان و مادر با نگاه شان «دنیا دنیا» حرف می زدند. حرف هایی که همه، حتی شمعدانی ها از شنیدنش عاجز بودند. این را آن روز سرد زمستانی فهمیدم. آن روز که مادر داوود آمد خانه ما و در گوش مادرم پچ پچ کرد. مادر صدا زد «مریم جان دو تا استکان چای بردار و بیار» و مادر داوود وقت برداشتن استکان گفت «دستت درد نکن عروس قشنگم.»

ادامه مطلب