می دونم دوستم خیلی حال ش خوب نیست و هیچ کاری نمی تونم براش م. : (

چرا وقتی یکی حال ش خوب نباشه نمی تونیم کاری براش ؟ چرا این قدر تنها؟ : )

چرا این جوریه زندگی به خدا. چرا جدیدا همه ش در فلسفه وجودی زندگی دچار مشکل می شم. : ))

«به پرواز
شک کرده بودم
به هنگامی که شانه هایم
از وبال بال
خمیده بود»

پ.ن. امروز یه پی ل یدم که موقع یدن ش شک داشتم. ولی الآن واقعا دوست ش دارم. ^^

پ.ن. «... در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است» - احساس می کنم یه پست با این عنوان گذاشتم قبلا. نمی دونم؛ ولی بعیده که ازین آهنگه هیچی نذاشته باشم. ولی حالا. کاش بلد بودم شعر بگم راستی.

پ.ن. یک آبان. و ۲۲:۲۲. - چرا من همه ش فکر می کنم آبان ماه هفتم ساله.