اگه بخوام این چند وقت اخیر رو با خط کشِ میلم به بودن تو، تقسیم بندی کنم، زندگی شامل پنج قسمت میشه. قسمت اول اونجایی بود که من دیوانه وار بودنت رو می خواستم. فکر می معنی دارم، خدا دارم، ولی جای خالی بودن تو بدجوری می لنگید. الان که فکر می کنم، می بینم من به مرضِ همه چیز خواهی دچار بودم. یه کمالگرایی مز ف. شایدم می خواستم تو باشی تا ضعیف بودنا و کم اوردنام رو پنهون کنم. راستش رو بخوای من تواناییِ ذاتیِ بی نظیری تو پوشوندن ضعفام از همه دارم و همه ی همه ش رو فقط خودم می بینم. بقیه از بیرون یه چیز کم نقصِ بعضا ستودنی می بینن. ولی فقط خودمو احتمالا خدا می دونیم که اون درونِ لعنتی چه غوغاییه. دیوانه وار می خواستمت و فکر می از نبودن عشقه که مثل مرغ سرکنده م و آروم و قرار ندارم. اشتباه می . من از تحمل خودم به تنهایی خسته شده بودم. دلم می خواست تو باشی و حداقل دوتایی باهم این منِ مز ف رو تحمل کنیم. این ماجرا و دیوونگی های من ادامه داشت، تا جایی که سعی یکی رو با هر ویژگی ای که داره، بشونم جای تو. تحمل خودم سخت بود و نشدنی، ولی تحمل یکی که تو نبود، سخت تر و وحشتناک تر از تحمل خودم بود. تا این که این وسطا یکی پیدا شد که دور وایساد و ازم مواظبت کرد. حمایت کرد. حرف زد. من دخترش شدم. اون اومد و من آروم شدم. فرق بودن و نبودنش، فقط فرق این بود که حالا حس می یکی رو دارم. کاملا یه فرآیند ذهنی بود. اون ادم انقدر شلوغ پلوغ و پرکار بود که به زور می شد دو کلمه باهاش حرف زد. ولی همین فرآیند ذهنی منو آروم کرد. اینجا قسمت دوم بود . که دیگه از نبودنت کلافه نبودم. ولی ترجیح میدادم که باشی. ولی حواسم نبود که بین همه ی این درگیری ها، یه آب باریکه ی افسردگی تو وجودم روون شده بود. یه جورایی حواسم نبود که اون لحظه ها فقط یه آرامش قبل از طوفانه. تا این که طوفان سر رسید. سر رسید و پدرخونده رو رنجوندم و بهم گفت که منم مثل همه م. فکر . فکر و دیدم اصلا دیگه برام اهمیتی نداره که از دست دادمش. نگامو از رو اون برداشتم و بردم رو تک تک آدمای عزیز زندگیم. دیگه هیچ اهمیتی نداشت که هر کدومشون رو نداشته باشم. تو که بی اهمیت ترین بودی این وسط. اینجا قسمت سوم بود. زندگی برام بی معنی تر از اونی بود که به این چیزا توجه کنم. ولی خب سمت چپ مغزم فرمان داد که تو الان ح خوب نیست و این واضحه. این که الان هیچی برات معنی نداره، دلیل بر این نیست که واقعا زندگی همین قدر بی معنیه. اون آدم، باعث شد آرامش بگیریم. پس برو و بهش بگو که اون حرفا به خاطر درگیری های درونیته و انقدر راحت از دستش نده. فقط ازش معذرت خواهی کن و عقب بشین تا درست کنیم اوضاع رو. به حرفش گوش . چون این من بودم که ۱۹ سال تمام ذره ذره این منطق رو ساخته بودم. من بودم که تربیتش کرده بودم و می دونستم هیچ وقت به ضررم حرف نمی زنه. خودم یادش داده بودم.

همه چیز بی معنی تر از اون چیزی بود که فکرش رو ی. دیگه هیچی برام هیچ معنی ای نداشت. حتی بچه ها. فک کن! حتی بچه ها.. واقعا رسیده بودم به اون دیوار زندگی که حتی اب ش برام بی معنی بود. ولی خب سعی ابش کنم. سعی ابش کنم چون خوشبختانه یا بدبختانه من برده ی منطقمم. سمت چپ مغزم فرمان می داد که مهم نیست الان چه حسی داری . یه زمانی که ح خوب بوده، به درست بودن کاری که می خوای ی، به معنی بودنش پی بردی. الان متوقف نشو همین جور بی حس برو جلو. اشکالی نداره. من قول میدم که حست رو بر می گردونم. به حرفش گوش دادم. چون من مطیعم. مطیع منطقم. تا این که شروع شد و هفته دوم بود که اولین جلسه کارآفرینی برگزار شد. اون روز بود که همه چی تغییر کرد. ا جلسه، وقتی باید برای معرفی ۳۰ ثانیه ای خودم رو به یاد می اوردم، اون لحظه بود که احساس اتفاق ویژه ای تو من افتاد. باید فکر می و منی رو معرفی می که ادمای قوی دلشون بخواد باهاش هم تیمی بشن. باید دو دقیقه فکر می . دو دقیقه. مطلقا به خودم. بعد از جلسه، وقتی یه تیمِ خوب پیدا کرده بودم، حسم وصف نشدنی بود. بعد از مدت ها این من بود که تو یه مسابقه که مطلقا مربوط به شخصیت و منِ درونی بود، برنده شده بود. اون روز بود که به یاد اوردم من می تونم ادم ارزشمندی باشم. همون طور که تو گذشته تلاش و تونستم. اون روزا تازه مصرف قرص هایی که روان پزشکم داده بود رو شروع کرده بودم. بعد از اون جلسه اول بود که حال من تو سراشیبی بهبود قرار گرفت و دوباره داشتم برمی گشتم به همون فاطمه ای که بودم. همون آدمی که می تونستم دوسش داشته باشم. و یه اتفاقی افتاد! قسمت چهارم اینجا بود که شروع شد.

دوباره احساس نیاز شدیدی به بودن تو و اینجا اون مرضِ کمالگرایی بود که سراغم اومد. این که حالا که همه چی خوبه، چرا جای تو خالیه؟ چرا کنارم نیستی تا همه این خوشی ها رو باهات شریک شم؟ روزای بدی بود. دوباره تو خودم رفته بودم. فک می پیدات ولی تیرم به خطا خورده بود. همه چیز از همون کمالگرایی لعنتی شروع شده بود. که حالا که مغزم این همه تلاش کرده بود و اوضاع رو سامون داده بود، دلم بی اجازه جلوتر از حدش رفته بود و به خیالش که تو رو پیدا کرده بود. سرویس شدیم تا بهش فهموندیم که داره اشتباه می کنه. بگذریم که هنوزم کامل نفهمیده ولی خب.. تو این گیر و دارها بود که قسمت پنجم شروع شد. یعنی جایی که من به خودم نگاه . به خودم نگاه و سعی این منی که هست رو ببینم، بشناسم، و به پتانسیل هاش دسترسی پیدا کنم. تو این لحظه ها بود که عاشق شدم . واقعا عاشق شدم. عاشقِ خودم. این بار بدونِ وجودِ یه عامل خارجی، بدونِ این که من رو با چیزی معنی کنم، عاشق خودم شدم. عاشق همه ی ویژگی های خوبش، عاشق همه ی ضعفا و قدرتاش. و سعی برخلاف غد بودن همیشگی، بپذیرم که یه چیزایی باید تغییر کنه. تو بقیه دنبال ایرادای شخصیتیم بودم و پدرخونده و ساجد خیلی زیاد بهم کمک . با حرفای کوتاه و عمیق و انتقادای کوبنده شون در عینِ مهربونیشون. تو این لحظه هایی که حالا عمیقا حالم با خودم خوب بود، تو رو گم . تو رو گم و حالا با چالش عجیب و سخت و جدیدی روبه رو شده بودم. آدما معنان یا وسیله؟

راستش رو بخوای، من حالا نمی تونم تصور کنم که حالم چطور بهتر از این میشه. همیشه همراه با تصور تو، تصور یه حال عمیقِ بی نظیر میومد. و اگه بخوام اعتراف کنم، تو رو به خاطر اون حال خوب می خواستم. اصلا به این فکر می که تو اگه همراه با خودت حال خوب نیاری، چرا باید بیای؟ من نمی دونم تو چی هستی. معنا برا من مفهومیه که به خاطرش زندگی می کنم. یعنی اگه از بین بره، من هم از بین میرم. اون مفهوم عمیقیه که هر آدم به خاطرش پا به این دنیا میذاره. ولی ادما میران. اگه به راحتی مرگ ادما، معنی ها بمیرن، پس چطور زندگی کنیم؟ چطور این روزهای زنده بودن رو تاب بیاریم؟ به اطرافم نگاه می کنم، چیزی که توجهم رو جلب می کنه، یه مفهومیه به نام عشق . مفهومی که دلبستگی ت رو به یه آدم نشون میده و مورد بعدی ای که نظرم رو جلب می کنه، منحصر به فرد بودن آدماس. هیچ موجودِ زنده ای نمی تونه بیاد و جای ِ دیگه ای رو بگیره. حالا آدمای اطرافم رو موجوداتی می بینم که عاشقشونم، و با از دست دادنشون، خلایی تو زندگیم ایجاد میشه که مطلقا پرنشدنیه. بابا رفت و من هیچ وقت نتونستم با نبودنش کنار بیام. شاید مامان و حسین و الی قبل از من برن و من هیچ وقت با نبود اونا هم کنار نمیام و هیچ نمی تونه جای خالی شون رو تو زندگیم پر کنه، ولی آیا با نبود اونا من می میرم؟ نه. من زنده می مونم و زندگی می کنم چون معنی زندگیم مستقل از این آدما بود و هست. این آدما وسیله چین تو زندگیم؟ اگه مامان نباشه، حسین نباشه، الی نباشه، من تنها میشم. با این که شاید نقش مستقیمی تو مسیرم نداشته باشن، بودنشون رو بیشتر از نبودنشون می خوام ولی اگه بودنشون آسیب بزنه به مسیری که به زندگیم معنی میدم، باز هم همین طور فکر می کنم؟ نه.. من این آدما رو تا وقتی می تونم دوست داشته باشم که سد راهم نشن. در حقیقت من از این آدما انتظار ندارم که تو راهی که انتخاب کمکم کنن، ولی اگه سد راهم بشن، از کنارشون عبور می کنم. پس ابزار نیستن. ولی مانع هم نباید باشن .

ولی این ادما دلیل حال خوب منن. من حالم از عاشق حسین بودن عمیقا خوبه. اگه حالم از عاشق ی بودن بد باشه، تو زندگیم راش میدم و میذارم که عذابم بده؟ نه. اما از این گزاره ها می تونم نتیجه بگیرم که من به خاطر حال خوبِ خودم عاشق حسینم؟ نه! من عاشق حسینم و این عشق حالم رو خوب می کنه. پس هست. من عاشق آقایِ y هستم و این عشق کاملا برای من و زندگیم مضره، پس نیست.

این معنیش چیه؟ آدمایی که وارد زندگیم میشن، ابزار نیستن. من نمیگم اگه می تونی این کار رو ی باش. ولی آیا دارم خودم رو گول می زنم که ابزار بودنشون برای حال بدم رو، نادیده می گیرم؟

اگه بخوام خلاصه بگم:

آدمایی که تو زندگیمن معنی نیستن چون میران

از آدمایی که هستن انتظار ندارم کاری برام ن ولی، فقط آدمایی می تونن باشن که حال من کنارشون خوب باشه.

من نمی دونمم به این چی می گن. من نمی دونم اگه یکی دلیلِ حالِ خوبِ من باشه، و من از این حالِ خوب برای معنی زندگیم استفاده کنم بهش چی می گن.

ولی می دونم حداقل الان دیگه از آدما نمی خوام که باشن تا حالم خوب شه و با این حال خوب تو مسیر هدفم قدم بردارم. یعنی ی که میاد، ی نیست که به خاطر داشتن حالِ خوبِ خودم بخوام که بیاد. ولی اگه بیاد نباید حال خوبمو ازم بگیره.

حالا به تو و همه ی آدمای زندگیم این طور نگاه می کنم.

حالا که می تونم تنها شاد باشم، حالا که دارم از این زندگی لذت می برم و جای خالی هیچ رو حس نمی کنم، حالاس که فک می کنم اگه بیای، بودنت تو زندگی من تماما عشقه. تو می تونی بیای و هرلحظه که میخوای بری. با رفتنت من نه تنها زنده می مونم که بهتر از قبل هم زندگی می کنم، ولی حفره ای درونم به وجود میاد که اگه هزار نفر هم بعد از تو بیان، جای خالی اون حفره تا ابد درون م می مونه.

تو معنا نیستی. وسیله هم نیستی. من معنای زندگیم رو پیدا و وسیله ش هم خودمم. وقتی که بیای، و عشقی درونم به وجود بیاد؛ تو می ری تو زمره اون ادمایی که وجودشون زندگیم رو سرشار از حس خوب و شادی می کنه و نبودنشون، مثل گلوله ای که میاد و رد میشه، یه حفره ی دردناکِ پرنشدنی رو توم به وجود میاره. پس بدون الان ارزشمند تر از همیشه ای. من تنها شاد بودن رو بلدم. اگه تو بیای و تو زندگی م رات بدم ، بدون تماما از ارزش خودته نه از نیاز من.

#نامه هایی_به_دلبر

#نامه_شماره_۷