أبان بن عیّاش از قول سلیم بن قیس هلالی نقل می کند که گفت: از ابو سعید خدری شنیدم که می گفت: رسول خدا ص مردم را در غدیر خم فراخواند و دستور داد هر چه خار زیر درخت بود کنده شد. آن روز پنج شنبه بود و رسول خدا ص مردم را به سوی خود دعوت کرد و سپس دست علی بن طالب ع را گرفت و آن را بالا برد، تا جایی که من سفیدیِ زیر بغل رسول خدا ص را دیدم.

سپس حضرت ص فرمود: هر که من مولای او هستم علی ع مولای اوست، پروردگارا با هر که او را دوست دارد دوست باش و با هر که دشمن اوست دشمن باش و هر را که او را یاری کند یاری کن و هرکه را که او را تنها و بی یاور بگذارد خوار و ذلیلش بگردان.

ابوسعید خدری می گوید: هنوز رسول خدا ص از جایگاه خود پایین نیامده بود که این آیه نازل شد:

«الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا؛ امروز دینتان را برای شما کامل و نعمتم را بر شما تمام نمودم و را برای شما به عنوان دینتان پذیرفتم.»[1]

پس رسول خدا ص فرمودند: الله اکبر از کامل شدن دین و اتمام نعمت و رضای پروردگار به رس من و ولایت علی ع بعد از من.

پس از این ماجرا حسّان بن ثابت عرض کرد: ای رسول خدا ص اجازه بفرما تا در وصف حضرت على ع اتی را بسُرایم. رسول خدا ص فرمودند: بخوان به برکت خدا. پس حسان بن ثابت گفت: ای قریش، سخن مرا به گواهی رسول خدا ص بشنوید:

آیا نمی دانید که خدا محمد ص در کنار درختان محلّه خُم به ح ندا بلند شد.

در حالی که جبرئیل ع از جانب پروردگارش برای او پیام آورده بود که: ای تو محفوظ خواهی بود، پس در کار خود سست و ضعیف نباش.

و آنچه را که خداوند یعنی پروردگار اینان نازل کرده به آنان برسان که اگر چنین نکنی و از سرکشی آنان بترسی بدان که رس پروردگارشان را به آنان نرسانده ای اگر از دشمنان بترسی.

پس برای انجام فرمان خدا برخاست و آن هنگامی بود که با دست خود، دست راست على ع را بلند کرد و با ص آشکار و بلند.

به آنان فرمود: هر کدام از شما که من مولای اویم و حافظ سخنان من است و فراموش نمی کند.

بداند که بعد از من علی ع مولای اوست و من برای شما فقط به او راضی هستم نه دیگران.

پس پروردگارا هر که علی ع را دوست بدارد دوستش بدار و با هر که دشمن او باشد دشمن باش.

پروردگارا هر که او را یاری کند یاریش نما، به خاطر اینکه هدایتی را یاری کرده است که مانند قرص کامل ماه تاریکی ها را روشن می کند.

پروردگارا انی را که او را تنها و بی یاور می گذارند خوار و ذلیل بگردان و هنگامی که در روز قیامت برای حساب می ایستند آنان را مکافات نما.[2]


[1] - مائده آیه 3

[2] - کتاب الفبای شیعه اسرار آل محمد(ص)، سلیم بن قیس هلالی، نشر آرام دل، ترجمه محمد اسکندری، حدیث سی و نهم، 287 الی 289