تا حالا وصیت نامه نوشتید؟

بنظر من وصیت نامه شاید ربط چندانی به دارایی مالی آدم ها نداره...

یعنی ربط داره ها اما آ ش هم بر اساس قوانین دختر بخش و پسر بخش ارث تقسیم میشه.

فلسفه ی وصیت نامه نوشتن باید خیلی قوی تر از این حرف ها باشه.

آدمیزاد نمیدونه کی میره ، کدوم یکی از ما میتونیم بگیم به چهل سالگی میرسیم؟

اصلا یک ساعت بعد چطور؟

خب.

چقدر کار نصفه نیمه داریم؟

چقدر حرف نزده؟

به این فکر کنید که یک ساعت دیگه همه چیز تمومه ، حالا یه نگاهی به چهره ی پدر و مادرتون بندازید .

خواهر و برادراتون...

دوستانتون....

هیچ حرفی براشون ندارید؟

تا حالا نشده بخوایین بپرید باباتونو ماچ کنید و خج بکشین؟

تا حالا نشده بخوایین مادرتون رو سفت بغل کنید؟

تا حالا آدمی نبوده که بخوایین بهش بگین عاشقشید؟

من امروز وصیت نامه نوشتم.

درست روز تولد بیست سالگی م ، شاید بیشتر بخاطر سفری بود که در پیش دارم اما به هر حال بنظرم کار لازمی بود.

تازه الان فهمیدم که بعدِ این همه حرفی که تو اون دو صفحه نوشتم چقددددررر حرف دارم برای خانواده م.

چقدر دوستت دارم ها مانده که دیگه جا نشد تو اون صفحه .

الان فکر میکنم چقدر کارها میتونم برای پدر مادرم انجام بدم.

چقدر مهربونی ها که میتونم برای خواهر برادرهام داشته باشم.

چقدر بغل ها برای فندق های خانواده...

الان میفهمم چقدر خوشبختم با داشتنشون.

اگه تا حالا وصیت نامه ننوشتید حتما این کارو ید.