یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَکُونُواْ مَعَ الصَّادِقِینَ { وبة/119}

میثم تمار رضی الله عنه هم مثل سایر شیعیان مولا ع ( مالک بن نویره و بن کعب و ابوذر وعمار وحجر ورشید و ... رضی الله عنهم ) توسط یهودیان اموی بوضع فجیعی بشهادت رسید :

روى إبراهیم بن محمّد الثقفی، عن أحمد بن الحسن المیثمی، قال: کان میثم مّار مولى علیّ بن أبی طالب (علیه السلام) عبداً لامرأة من بنی أسد، فاشتراه علی (علیه السلام) منها وأعتقه وقال له: ما اسمک؟ فقال: سالم، فقال: إنّ رسول الله (صلى الله علیه وآله) أخبرنی أنّ اسمک الذی سمّاک به أبوک فی العجم میثم، فقال: صدق رسول الله (صلى الله علیه وآله) وصدقت یا أمیر المؤمنین فهو والله اسمی، قال: فارجع إلى اسمک ودع سالماً فنحن نکنّیک به، فکنّاه أبا سالم، قال: وقد کان قد أطلعه علی (علیه السلام) على علم کثیر وأسرار خفیّة من أسرار الوصیّة، فکان میثم یحدّث ببعض ذلک فیشکّ فیه قوم من أهل الکوفة وینسبون علیّاً (علیه السلام) فی ذلک إلى الم فة، والایهام و دلیس، حتّى قال له یوماً بمحضر من خلق کثیر من أصحابه وفیهم الشاکّ والمخلص: یا میثم إنّک تؤخذ بعدی وتُصلب فإذا کان الیوم الثانی ابتدر من اک وفمک دماً حتّى یخضب لحیتک، فإذا کان الیوم الثالث طُعِنتَ بحربة یقضى علیک فانتظر ذلک، والموضع الذی تُصلب فیه على باب دار عمرو بن حریث، إنّک لعاشر عشرة أنت أقصرهم خشبة وأقربهم من المطهّرة ـ یعنی الأرض ـ ولأرینّک النخلة ی تُصلب على جذعها، ثمّ أراه إیّاها بعد ذلک بیومین.

وکان میثم یأتیها فیصلّی عندها ویقول: بورکت من نخلة لک خُلقتُ ولی نبتِّ، فلم یزل یتعاهدها بعد قتل علی (علیه السلام) حتى قطعت فکان یرصد جذعها ویتعاهده ویتردّد إلیه ویبصره، وکان یلقى عمرو بن حریث فیقول له: إنّی مجاورک فأحسن جواری، فلا یعلم عمرو ما یرید فیقول له: أترید أن تشتری دار ابن مسعود أم دار ابن حکیم، وقال: وحجّ فی السنة ی قُتل فیها، فدخل على اُمّ سلمة رضی الله عنها فق له: من أنت؟ قال: عراقی فاستنسبته، فذکر لها أنّه مولى علیّ بن أبی طالب (علیه السلام)، فق : أنت هیثم، قال: بل أنا میثم، فق : سبحان الله والله لربّما سمعت رسول الله (صلى الله علیه وآله) یوصی بک علیّاً فی جوف اللیل، فسألها عن الحسین بن علی (علیه السلام)، فق : هو فی حائط له، قال: أخبریه أنّی قد أحببت السلام علیه ونحن ملتقون عند ربّ العالمین إن شاء الله، ولا أقدر الیوم على لقائه واُرید الرجوع، فدعت بطیب فطیّبت لحیته، فقال لها: أما أنّها ستخضب بدم، فق : مَن أنبأک هذا؟ قال: أنبأنی سیّدی، فبکت اُمّ سلمة وق له: إنّه لیس بسیّدک وحدک وهو سیّدی وسیّد المسلمین، ثمّ ودّعته، فقدم الکوفة واُدخل على عبید الله بن زیاد، وقیل له: هذا کان من آثر الناس عند أبی تراب، قال: ویحکم هذا الأعجمی؟ قالوا: نعم، فقال له عبید الله: أین ربّک؟ قال: بالمرصاد، قال: قد بلغنی اختصاص أبی تراب لک؟ قال: قد کان بعض ذلک فما ترید؟ قال: وانّه لیقال إنّه قد أخبرک بما سیلقاک؟ قال: نعم، إنّه أخبرنی، قال: ما الذی أخبرک أنّی صانعٌ بک؟ قال: أخبرنی أنّک تصلبنی عاشر عشرة وأنا أقصرهم خشبة وأقربهم من المطهّرة، قال: لاُخالفنّه، قال: ویحک کیف تخالفه إنّما أخبر عن رسول الله (صلى الله علیه وآله) وأخبر رسول الله عن جبرائیل وأخبر جبرائیل عن الله فکیف تخالف هؤلاء، أما والله لقد عرفت الموضع الذی اُصلب فیه أین هو من الکوفة، وإنّی لأوّل خلق الله اُلجم فی الإسلام کما تُلجم الخیل، فحبسه وحبس معه المختار بن أبی عبیدة الثقفی.

فقال میثم للمختار ـ وهما فی حبس ابن زیاد: ـ إنّک تفلت وت ج ثایراً بدم الحسین (علیه السلام) فتقتل هذا الجبّار الذی نحن فی حبسه، وتطأ بقدمک هذا على جبهته وخدّیه، فلمّا دعا عبید الله بن زیاد المختار لیقتله، طلع البرید بکتاب یزید بن معاویة إلى عبید الله بن زیاد یأمره بتخلیة سبیله، وذلک أنّ اُخته کانت تحت عبد الله بن عمر بن الخطاب، فسألت بعلها أن یشفع فیه إلى یزید، فشفع فأمضى شفاعته وکتب بتخلیة سبیل المختار على البرید، فوافى البرید وقد اُ ج لیُضرب عنقه فاُطلق.

وأمّا میثم فاُ ج بعده لیُصلب، وقال عبید الله: لأمضینّ حکم أبی تراب فیک، فلقیه رجل، فقال له: ما کان أغناک عن هذا یا میثم، فتبسّم وقال: لها خُلقتُ ولی غُذیّت، فلمّا رفع على الخشبة اجتمع الناس حوله على باب عمرو بن حریث، فقال عمرو: لقد کان یقول لی: إنّی مجاورک، فکان یأمر جاریته کلّ عشیّة أن تکنس تحت خشبته وترشّه وتجمّر بالمجمر تحته، فجعل میثم یحدّث بفضائل بنی هاشم ومخازی بنی اُمیّة وهو مصلوب على الخشبة، فقیل لابن زیاد: قد فضحکم هذا العبد، فقال: ألجموه فاُلجم، فکان أوّل خلق الله اُلجم فی الإسلام، فلمّا کان الیوم الثانی فاضت من اه وفمه دماً، فلمّا کان الیوم الثالث طُعِنَ بحربة فمات، وکان قتل میثم قبل قدوم الحسین (علیه السلام) العراق بعشرة أیام(1).

9300/2 ـ عن ابن عمران، عن میثم مّار قال: دعانی أمیر المؤمنین (علیه السلام) فقال: کیف بک إذا دعاک دعیّ بنی اُمّیة إلى البراءة منّی؟ قلت: لا أبرأ منک، قال: إذاً والله یقتلک ویصلبک، قلت: أصبر وذلک عندی فی الله قلیل، قال: إذاً ت معی فی الجنّة(2).

9301/3 ـ کان أمیر المؤمنین (علیه السلام) ی ج إلى المسجد الجامع بالکوفة، فیجلس عند میثم مّار (قدس سره) ویحادثه، فقال له ذات یوم: ألا اُبشرّک یا میثم؟ فقال: بماذا یا أمیر المؤمنین؟ قال: بأنّک تموت مصلوباً، قال: یا مولای وأنا على دین الإسلام؟ قال: نعم، قال له: ترید أن اُریک الموضع الذی تُصلب فیه والنخلة ی تُعلّق فیها وعلى جذعها؟ قال: نعم یا أمیر المؤمنین، فجاء به إلى رحبة الصیارفة، ثمّ قال: هاهنا، ثمّ أراه نخلة وقال: هذه، الحدیث، وفیه إنّ ما أخبر به وقع کما قال (علیه السلام) (3).

9302/4 ـ عن أبی الحسن الرضا (علیه السلام)، عن أبیه، عن آبائه صلوات الله علیهم، قال: أتى میثم مّار دار أمیر المؤمنین (علیه السلام) فقیل له: إنّه نائم، فنادى بأعلى صوته، انتبه أیّها النائم، فوالله لتخضبنّ لحیتک من رأسک، فانبته أمیر المؤمنین (علیه السلام) فقال: أدخلوا میثماً، فقال: أیها النائم والله لتخضبنّ لحیتک من رأسک، فقال: صدقت وأنت والله لتقطعنّ یداک ورجلاک ولسانک، ولتقطعنّ النخلة ی فی الکنّاسة،

____________

1- شرح النهج لابن أبی الحدید 1: 210; اختبار معرفة الرجال 1: 293; الاختصاص: 76; روضة الواعظین، فی ذکر مناقب أصحاب الأئمة 2: 288; البحار 41: 343; الغارات 2: 797.

(اگر از علی بیزاری نجویی وب را نگی وعثمان را دوست نداری ومناقبش را نگی دست وپایت را قطع میکنم وبردارت میزنم) :

عن أبی الحسن الرضا (علیه السلام)، عن أبیه، عن آبائه صلوات الله علیهم، قال: أتى میثم مّار دار أمیر المؤمنین (علیه السلام) فقیل له: إنّه نائم، فنادى بأعلى صوته، انتبه أیّها النائم، فوالله لتخضبنّ لحیتک من رأسک، فانبته أمیر المؤمنین (علیه السلام) فقال: أدخلوا میثماً، فقال: أیها النائم والله لتخضبنّ لحیتک من رأسک، فقال: صدقت وأنت والله لتقطعنّ یداک ورجلاک ولسانک، ولتقطعنّ النخلة ی فی الکنّاسة،فتشقّ أربع قطع فتصلب أنت على ربعها، وحجر بن عدیّ على ربعها، ومحمّد بن أکثم على ربعها، وخالد بن مسعود على ربعها، قال میثم: فشککت فی نفسی وقلت: إنّ علیّاً لیخبرنا بالغیب! فقلت له: أو کائن ذاک یا أمیر المؤمنین؟ فقال: إی وربّ الکعبة کذا عهده إلیّ النبیّ (صلى الله علیه وآله)، قال: فقلت: ومن یفعل ذلک بی یا أمیر المؤمنین؟ فقال:لیأخذنّک العتلّ ا نیم ابن الأمة الفاجرة عبیدالله بن زیاد، قال: وکان (علیه السلام) ی ج إلى الجبّانة وأنا معه فیمرّ بالنخلة، فیقول لی: یا میثم إنّ لک ولها شأناً من الشأن.

قال: فلما ولّی عبید الله بن زیاد الکوفة ودخلها، تعلّق علمه بالنخلة ی بالکناسة فت ّق، فتطیّر من ذلک فأمر بقطعها، فاشتراها رجل من النجّارین فشقّها أربع قطع، قال میثم: فقلت لصالح إبنی: فخذ مسماراً من حدید فانقش علیه إسمی واسم أبی ورقة فی بعض تلک الأجذاع.قال: فلمّا مضى بعد ذلک أیام أتانی قوم من أهل السوق فقالوا: یا میثم إنهض معنا إلى الأمیر نشکوا إلیه عامل السوق فنسأله أن یعزله عنّا ویولّی علینا غیره، قال: وکنت خطیب القوم، فنصت لی وأعجبه منطقی، فقال له عمرو بن حریث: أصلح الله الأمیر تعرف هذا المتکلّم؟ قال: من هو؟ قال: میثم مّارالکذّاب مولى الکذّاب علیّ بن أبی طالب، قال: فاستوى جالساً فقال لی: ما تقول؟ فقلت: کذب أصلح الله الأمیر; بل أنا الصادق مولى الصادق علیّ بن أبی طالب أمیر المؤمنین حقّاً، فقال لی: لتبرأنّ من علیّ ولتذکرنّ مساویه، وتتولّى عثمان، وتذکر محاسنه، أو لاُقطعنّ یدیک ورجلیک ولاُصلبنّک، (اگر از علی بیزاری نجویی وب را نگی وعثمان را دوست نداری ومناقبش را نگی دست وپایت را قطع میکنم وبردارت میزنم) فبکیت، فقال لی: بکیت من القول دون الفعل؟ فقلت: والله ما بکیت من القول ولا من الفعل، ولکنّی بکیت من شکّ کان دخلنی یوم أخبرنی سیدی ومولای، فقال لی: وما قال لک؟ قال: فقلت أتیت الباب فقیل لی: إنّه نائم، فنادیت: إنتبه أیّها النائم فوالله لتخضبنّ لحیتک من رأسک، فقال: صدقت وأنت والله لتقطعن یداک ورجلاک ولسانک ولتصلبنّ، فقلت: ومن

یفعل ذلک بی یا أمیر المؤمنین؟ فقال: یأخذک العتلّ ا نیم ابن الأمة الفاجرة عبید الله بن زیاد، قال: فمتلأ غیظاً، ثمّ قال لی: والله لاُقطعنّ یدیک ورجلیک ولأدعنّ لسانک حتّى اُکذّبک واُکذّب مولاک، فأمر به فقطعت یداه ورجلاه، ثمّ اُ ج وأمر به أن یُصلب، فنادى بأعلى صوته: أیّها الناس من أراد أن یسمع الحدیث المکنون عن علیّ بن أبی طالب؟ قال: فاجتمع الناس، وأقبل یحدّثهم بالعجائب، قال: و ج عمرو بن حریث وهو یرید منزله، فقال: ما هذه الجماعة؟ قالوا: میثم مّار یحدّث الناس عن علیّ بن أبی طالب (علیه السلام) فانصرف مسرعاً فقال: أصلح الله الأمیر بادر فابعث إلى هذا من یقطع لسانه، فإنّی لست آمن أن یتغیّر قلوب أهل الکوفة فی جوا علیک، قال: ف فت إلى حرسیّ فوق رأسه، فقال: إذهب فاقطع لسانه، قال: فأتاه الحرسیّ وقال له: یا میثم، قال: ما تشاء؟ قال: أ ج لسانک فقد أمرنی الأمیر بقطعه، قال میثم: ألا زعم إبن الأمة الفاجرة أنّه یکذّبنی ویکذّب مولای؟ هاک لسانی، قال: فقطع لسانه وتشحّط ساعة فی دمه ثمّ مات، وأمر به فصُلب، قال صالح: فمضیت بعد ذلک بأیام، فإذا هو قد صُلب على الربع الذی کنت دقّقت فیه المسمار(1).

(5) رشید الهجری ومقتله

9303/1 ـ المفید، حدّثنا جعفر بن الحسین، عن محمّد بن الحسن، عن محمّد بن أبی القاسم، عن محمّد بن علی الصیرفی، عن علیّ بن محمّد بن عبد الله الخیّاط، عن وهیب بن حفص الحریریّ، عن أبی حسّان العجلیّ، عن قنواء بنت رشید الهجری، قال: قلت لها: أخبرینی بما سمعت من أبیک، ق : سمعت أبی یقول: حدّثنی أمیر

____________

1- اختیار معرفة الرجال 1: 296; البحار 42: 131.

2- المؤمنین (علیه السلام) فقال: یا رشید کیف صبرک إذا أرسل إلیک دعیّ بنی اُمّیة، فقطع یدیک ورجلیک ولسانک؟ فقلت: یا أمیر المؤمنین آ ذلک الجنّة؟ قال: بلى یا رشید أنت معی فی الدنیا والآ ة، ق : فوالله ما ذهبت الأیام حتّى أرسل إلیه الدعیّ عبید الله بن زیاد، فدعاه إلى البراءة من أمیر المؤمنین (علیه السلام) فأبى أن یتبرّأ منه، فقال له الدعیّ: فبأیّ میتة قال لک تموت؟ قال: أخبرنی خلیلی أنّک تدعونی إلى البراءة منه فلا أبرأ منه فتقدّمنی فتقطع یدیّ ورجلیّ ولسانی، فقال: والله لاُکذبنّ قوله فیک، قدّموه فاقطعوا یدیه ورجلیه واترکوا لسانه، فحملت طوائفه لما قطعت یداه ورجلاه، فقلت له: یا أبة کیف تجد ألماً لما أصابک؟ فقال: لا یا بنیّة إلاّ کا ّحام بین الناس، فلمّا حملناه وأ جناه من القصر اجتمع الناس حوله، فقال: ائتونی بصحیفة ودواة أکتب لکم ما ی إلى أن تقوم الساعة، فإنّ للقوم بغیة لم یأخذوها منّی بعد، فأتوه بصحیفة فکتب الکتاب بسم الله الرحمن الرحیم، (فجعل یذکر ویملی علیهم أخبار الملاحم والکائنات ویسندها إلى أمیر المؤمنین (علیه السلام))، وذهب لعین فأخبره انّه یکتب للناس ما ی إلى أن تقوم الساعة فأرسل إلیه الحجام حتّى قطع لسانه فمات فی لیلته تلک.

الاختصاص: 77; اختیار معرفة الرجال 1: 290; البحار 42: 136; مستدرک الوسائل 12: 273 ح14080; اثبات الهداة 4: 491; بشارة المصطفى: 92.

می گویند، روزی میثم تمار که به لطف ه نی با المؤمنین علی(ع)، از اسرار خلقت آگاه شده بود، در یکی از مجالس قبیله بنی اسد، حبیب بن مظاهر، بزرگ شیعیان کوفه را دید و مدتی باهم به صحبت نشستند. در ‏پایان این دیدار، حبیب با اشاره تلویحی به اطلاعش از نحوه شهادت میثم، خطاب به او گفت: گوییا پیرمرد مافروشی را می‏بینم که در راه ‏دوستی فرزندان و خاندان (ص)، او را به دار می‏آویزند و بر چوبه دار، شکمش را می‏درند.
میثم هم در پاسخ گفت: من هم گوییا مرد سرخ‏رویی را می‏بینم و می‏شناسم با دو دسته موی ‏بر سر که برای یاری فرزند دختر ش قیام می‏کند و شهید می‏شود و سرش بر فراز نی، در کوفه ‏گردانده می‏شود.
پس از این گفت وگو از هم جدا شدند و رفتند. اهل آن مجلس که آن دو را به دروغ متهم می‏ د هنوز متفرق نشده بودند که "رشید ‏هجری‏" از یاران خاص علی(ع) فرا رسید و سراغ میثم و حبیب را از آنان گرفت. گفتند: این‏جا بودند و شنیدیم که چنین و چنان گفتند. رشید گفت: خدا میثم را رحمت کند! فراموش کرد این را ‏هم به گفته‏اش بیفزاید که «به آن ی که سر بریده حبیب را به کوفه می‏آورد، صد درهم بیشتر ‏داده می‏شود." آنان گفتند: این یکی، دیگر از آن دو هم دروغگوتر است! ولی چند ‏روزی نگذشت که میثم را بر دار آویخته دیدند و سر حبیب را هم پس از شهادتش آوردند و دیدند که ‏هر چه آنها گفته بودند به همان صورت اتفاق افتاد.
میثم، اوا سال 59 هجری، خبر حرکت حسین(ع) بسوی مکه را شنید. در همان سال، تصمیم گرفت به ‏قصد حج عمره به مکه رود اما در مکه موفق به دیدار حسین(ع) نشد لذا پس از حج به ‏مدینه رفت. در دیداری که با ام‏سلمه، همسر (ص) داشت، خود را معرفی کرد. ام ‏سلمه گفت: ، بارها تو را یاد می‏کرد و در دل شب ها، سفارش تو را به علی(ع) می‏نمود.
گفتنی است که (ص) بارها با مؤمنان جلسات خصوصی داشت که ی از مضمون صحبت ها آن دو، آگاه نمی شد و بندرت اتفاق می افتاد که یکی از همسران حضرت، بتواند جملاتی از این رازها و وصیت ها را بشنود اما ام‏سلمه، همسر با وفا و نیکوکار حضرت(ص)، بعضی از جملات و و صیت های (ص) را که اتفاقی شنیده بود، بازگو کرده است.
ام‏سلمه در دیداری که با میثم در مدینه داشت، گفت: بارها شنیدم که رسول خدا(ص) با مؤمنان راز می گفت و درباره تو گفت وگو می کرد.
این سخن ام‏سلمه، نشانه عظمت میثم در نظر رسول اکرم(ص) است که بارها و بارها درباره او با حضرت علی(ع) گفت وگو می کرده است.
‏میثم در همین دیدار، از ام‏سلمه، حال حسین‏بن علی(ع) را جویا شد. ام‏سلمه گفت: به اطراف مدینه رفته است؛ حسین(ع) نیز ‏همواره تو را یاد می‏کند.
میثم گفت: من نیز همواره به یاد آن بزرگوار هستم. امروز موفق به ‏دیدار او نشدم. به او بگو که دوست داشتم بر او سلام گویم. من بر می‏گردم و به خواست‏خدا او را نزد پروردگار، ملاقات خواهم کرد. منظور میثم از بیان این سخن، اشاره به شهادت قریب الوقوع حسین(ع) ‏بود که پیش از آن خبر وقوع قطعی آن را از علی(ع) شنیده بود.
آن گاه ام‏سلمه با عطری محاسن میثم را معطر ساخت. در این هنگام میثم به او رو کرد و گفت: بزودی محاسنم از خونم، ‏رنگین خواهد شد. ام‏سلمه پرسید: چه ی این خبر را به تو داده است؟ ‏میثم پاسخ داد: مولا و سرور من! ‏
ام‏سلمه در حالی که از اندوه، بغض گلویش را گرفته بود، گریست و گفت: علی(ع) فقط ‏مولای تو نیست بلکه سرور من و سالار همه مسلمانان است.
میثم از سفر حج به کوفه برگشت که عبیدالله، حاکم کوفه و پسر "زیاد بن ه" و "مرجانه" (زن کار معروف عرب)، دستور دستگیری او را پیش از ‏رسیدن به شهر، صادر کرد. این در حالی بود که مسلم بن عقیل در کوفه به شهادت رسیده و ‏تشنج و اضطراب، کوفه را فراگرفته بود و شیعیان سرشناس و چهره‏های برجسته هوادار اهل‏بیت، ‏ یا در زندان بودند و زمینه برای اعتراضها و شورشها فراهم بود. ‏
‏«عریف‏» به همراه صد نفر از ان، برنامه دستگیری میثم را قبل از ورودش به کوفه، ‏تدارک دیدند. ابن‏زیاد او را تهدید کرده بود که اگر میثم را دستگیر نکند، خودش به قتل خواهد ‏رسید. عریف به حیره» آمد و با همراهانش در انتظار رسیدن میثم بود. میثم را در همان جا، ‏پیش از آنکه به خانه برسد گرفتند. میثم به مأموران حوادث آینده و چگونگی شهادت ‏خویش را بازگو کرد.
میثم گرچه در آن روز، پیرمردی سالخورده بود که بر استخوانهایش جز پوست خشکی باقی نمانده بود و از نظر جسمی، بشدت ضعیف شده بود اما از نظر شهامت و قوت قلب و قدرت روحی و ‏اراده استوار و زبان گویا و فصیح و ایمان راسخ در حدی بود که ابن‏زیاد را، با آن همه قدرت ‏و مأمور به وحشت افکنده بود. برای همین، برای بازداشت او حدود، 100 نفر مأمور را گسیل کرده بود.
مأموران، میثم را به کوفه وارد د. به عبیدالله بن زیاد خبر دادند که میثم اسیر و گرفتار شده ‏است. در معرفی میثم به ابن‏زیاد گفتند که "او از نزدیکترین و برگزیده‏ترین یاران ابوتراب، ‏علی(ع) است. "
ابن زیاد گفت: وای بر شما! کار این مرد عجمی به اینجا رسیده است؟! بیاوریدش! میثم را ‏از بازداشتگاه به حضور ابن زیاد آوردند.
ابن زیاد، برای آزمودن روحیه میثم و گفت وگو با او پرسید: پروردگارت کجاست؟
میثم فوراً پاسخ داد: در کمین ستمگران که تو یکی از آنانی.
ابن زیاد که حس نژادپرستی شدیدی داشت پرسید: با اینکه از نژاد غیرعرب هستی با من این گونه سخن می‏گویی؟! به من خبر داده‏اند که تو با «ابوتراب‏» ‏بسیار نزدیک بوده‏ ای!
میثم گفت: آری، درست گفته‏اند.
ابن زیاد گفت: باید از علی، بیزاری بجویی و با ابراز تنفر از او، نامش را به زشتی یاد کنی وگرنه دست ها و ‏پاهایت را بریده و بر دار می‏آویزمت.
میثم در مقابل این تهدید گفت: علی(ع) به من خبر داده بود که مرا به دار می‏آویزی.
ابن زیاد برای جبران این آبروریزی که در مقابل دیگران برایش پیش آمد، گفت: وای بر تو! با سخنان علی ‏درخواهم افتاد تا پیش بینی او خلاف از آب درآید.
میثم گفت: چگونه چنین توانی کرد؟ در حالی که این خبر را علی(ع) از (ص) و او از جبرئیل و ‏جبرئیل هم از سوی خدا بیان کرده است. به خدا سوگند! من از مکانی هم که در آن مرا به همراه 9 نفر دیگر از ی ها به دار خواهی آویخت بخوبی آگاهم و می دانم که در کجای کوفه است و من نخستین مسلمانی هستم که در راه ‏بر دهانم لگام زده خواهد شد.
ابن زیاد با شنیدن این سخن، بیشتر برآشفت و گفت: به خدا سوگند، دست و پایت را خواهم برید اما ‏زبانت را باقی می گذارم تا دروغگویی تو و مولایت برای همه آشکار شود؛ و همان دم دستور داد که ‏دست و پایش را قطع کنند و بر دار بیآویزندش و هیچ آب و خوراکی به او ندهند تا بمیرد.
روایت کرده اند که روزی مؤمنان(ع) خطاب به میثم فرمود: هنگامی که پست ترین عنصر بنی امیه، تو را به بیزاری از من امر کند، چه می کنی؟ میثم گفت: به خدا سوگند از تو بیزاری نمی جویم. فرمود: در این صورت تو را می کشند و به دار می آویزند. میثم گفت: صبر می کنم، که این هم در راه خدا کم است. حضرت(ع) فرمود: در این صورت، در بهشت در کنار من و همرتبه من خواهی بود.
مزدوران ابن زیاد، میثم را از درخت نخل مایی که جلوی در خانه "عمرو بن حریث" روییده بود به دار آویختند؛ همان درختی که المؤمنین علی(ع) بارها با دست مبارک خود، آن را به میثم نشان داده و فرموده بود که بر آن به دار کشیده خواهد شد و میثم از آن هنگام، همواره، آن درخت را آبیاری می کرد و زیر سایه اش می گذارد.
در آن روزگار، به دار کشیدن این گونه نبود که حلقه طناب را به دور گردن شخص محکوم به بیندازند بلکه آن را دور می انداختند تا از کتف هایش آویزان شود و آن قدر بماند تا از گرسنگی و تشنگی تلف شود.
میثم تمار به دار کشیده شد اما باز هم بر فراز دار، با ص رسا مردم را به شنیدن ‏حقایق و احادیث و اسرار علی(ع) فرا می‏خواند.
میثم می‏گفت: هر که می‏خواهد حدیث ‏مکنون و ارزشمند علی(ع) را بشنود پیش از آن که شهید شوم بیاید. من شما را از حوادث ‏آینده تا پایان جهان، خبر می‏دهم. مردم، پیرامون او جمع می‏شدند و او از فراز منبر دار، برای انبوه جمعیت، سخنرانی می نمود و فضائل و شایستگی های اهل‏بیت (ص) و دودمان ‏علی(ع) را بازگو می‏کرد و خیانت ها و فسادهای بنی‏امیه را فاش می‏ساخت.
"فضیل رسان" از "جبله مکیه" روایت کرد که گفت از میثم شنیدم که می گفت: «به خدا سوگند! این امت جفاکار، فرزند شان را در دهم ماه محرم می کشند و دشمنان خدا، آن روز را جشن گرفته و عید می گیرند. این واقعه، حتماً رخ خواهد داد و در علم ازلی خدا مقدر گشته است زیرا مولایم مؤمنان(ع) که بهتر از هر ی می داند، طی عهدی، مرا به این واقعه آگاه نمود و به من خبر داد که برای مظلومیت حسین(ع) همه اشیاء و موجودات می گریند.» و شگفتا که همان مردمی که پای سخنان میثم بر فراز دار نشسته بودند، چند روز بعد فرزند (ص) و علی(ع) را در کربلا سر ب د و اهل بیتش را به بند اسارت کشیده، به شهر خود آوردند.
بیان حقایق و افشاگری های میثم، در آ ین لحظه‏های زندگی و از بالای دار، چنان مؤثر و ‏تکان‏دهنده بود که به ابن‏زیاد خبر دادند: "این مافروش، شما را رسوا کرده." ابن زیاد که عصبانی شده و پیش بینی علی(ع) درباره شهادت میثم را فراموش کرده بود، گفت: به دهانش لگام ‏بزنید تا دیگر نتواند حرف بزند؛ و بدین ترتیب، میثم، نخستین ی بود که در راه بر دهانش لگام زده و زبانش بریده شد.
آن ی که از سوی ابن زیاد مأمور ب زبان میثم بود به او گفت: «هرچه می‏خواهی بگو! ، فرمان داده است که ‏زبانت را قطع کنم.» میثم گفت: «عبیدالله بن زیاد، زاده آن زن کار، خیال کرده که ‏می‏تواند من و مولایم را دروغگو معرفی کند! بیا! این هم زبانم!» و آن مزدور، زبان میثم را از دهانش بیرون کشید و با دشنه اش برید.
میثم به همان ح ‏بود تا اینکه مثل فردا، از بینی و دهان او خون غلیظی آمد و بدین ‏صورت، طبق همان چه که خود گفته بود موی سپید صورتش، با خونی سرخ، رنگین شد. ‏
روز سوم، مردی ملعون نزد میثم آمد و با نیزه اش به پیکر بی رمق او بر فراز دار اشاره کرد و گفت: به خدا قسم با اینکه می‏دانم که اهل ‏عبادت بوده ای و روزها را روزده داشته ای و شب ها را به مناجات به سر برده ای اما با همه اینها، این نیزه را به تو خواهم زد! آن گاه با نیزه اش، از پشت چنان ضربتی بر ‏میثم فرود آورد که شکم و روده هایش شد و پس از خونریزی شدید از بینی اش، به شهادت رسید.
پیکر میثم تا روزها پس از شهادتش همچنان از دار آویخته بود. ابن زیاد برای اهانت ‏بیشتر به میثم، اجازه نداد که او را پایین آورده و به خاک بسپارند؛ به علاوه می‏خواست‏ با استمرار ‏این صحنه، زهرچشم بیشتری از مردم‏ بگیرد و به آنان بفهماند که سزای م عان و ‏پیروان‏ علی(ع) چنین است ولی غافل از آن بود که شهید، حتی پس از شهادتش هم، راه را نشان ‏می‏دهد.
هفت تن از مسلمانان غیور که از مافروشان همکار میثم بودند، نتوانستند تداوم این صحنه فجیع را ‏تحمل کنند لذا با هم، هم‏پیمان شدند تا پیکر او را طبق نقشه ای از پیش تعیین شده ربوده و به خاک بسپارند.
آنها برای غافلگیری مأمورانی که مسؤول مراقبت از جسد و دار میثم بودند، تدبیری شیدند و نقشه را به این صورت عملی ساختند که در سرمای نیمه شب در ‏ های آن محل، آتشی برافروزند و به بهانه گرم شدن، اطراف آتش بایستند تا مأموران دار هم تحریک شوند و برای گرم خود، به جمع آنان بپیوندند.
نقشه عملی شد و نگهبانان، برای گرم شدن به طرف آتش آمدند. در حالی که چند نفر دیگر از دوستان شهید، ‏برای نجات پیکر مقدس او وارد عمل شدند. مأموران که در روشنایی آتش ‏ایستاده بودند، چشمان شان صحنه تاریک محل دار را نمی‏دید. آن چند نفر، خود را به پیکر دوست خود رسانده ‏و آن را از چوبه دار باز د و کمی آن سو تر در نهری که محل برکه آبی خشکیده بود، دفن د و روی آرامگاهش آب ریختند تا ی از آن مطلع نشود. پس از آن هم مأموران هرچه تفحص د قبرش را نیافتند.
صبح شد. مأموران از ربودن پیکر میثم آگاه شدند. خبر به ابن زیاد رسید. او می‏دانست که ‏مدفن او، مزار عاشقان علی(ع) خواهد شد؛ از این رو، جمع انبوهی را برای یافتن قبر میثم، ‏مأمور تفتیش و جست وجوی وسیع منطقه ساخت ولی آنان هرچه گشتند، اثری از جنازه نیافتند و ‏مأیوس شدند.
اینک مزار این شهید بزرگ، به شهادت ایستاده است. گواه پیروزی نهایی حق و شاهد رسوایی و ‏نابودی همیشگی باطل است. در سرزمین عراق در محلی میان نجف و جنوب مسجد کوفه، بارگاهی است که ‏مدفن همراز المؤمنین(ع)، یعنی میثم مافروش است و زائران کربلا و نجف، برای زیارت و ب تبرک و توسل، به آن مشرف می شوند.

علل الشرائع والامالی للصدوق: ابن إدریس، عن أبیه، عن ابن أبی الخطاب، عن نصر بن مزاحم، عن عمر بن سعد، عن أرطاة بن حبیب، عن فضیل الرسان، عن جبلة المکیة، ق 5: سمعت میثم مار قدس الله روحه یقول: والله لتقتل هذه الامة ابن نبیها فی المحرم لعشر یمضین منه، ولیتخذن أعداء الله ذلک الیوم یوم برکة، وإن ذلک لکائن قد سبق فی علم الله تعالى ذکره، أعلم ذلک بعهد 6 عهده إلی مولای أمیر المؤمنین علیه السلام، ولقد أخبرنی أنه یبکی علیه کل شئ حتى الوحوش فی الفلوات، والحیتان فی البحر، والطیر فی السماء 1، ویبکی علیه الشمس والقمر والنجوم والسماء والارض، ومؤمنو الانس والجن، وجمیع ملائکة السماوات والارضین، ورضوان ومالک وحملة العرش، وتمطر السماء دما ورمادا. ثم قال: وجبت - لعنة الله - على قتلة الحسین علیه السلام کما وجبت على المشرکین الذین یجعلون مع الله إلها آ ، وکما وجبت على الیهود والنصارى والمجوس. ق 2 جبلة: فقلت له: یا میثم فکیف یتخذ الناس ذلک الیوم الذی قتل فیه الحسین علیه السلام یوم برکة ؟ فبکى میثم (رض) ثم قال: یزعمون لحدیث یضعونه أنه الیوم الذی تاب الله فیه على آدم، وإنما تاب الله على آدم فی ذی الحجة، ویزعمون أنه الیوم الذی قبل الله فیه توبة داود، وإنما قبل الله عزوجل توبته فی ذی الحجة، ویزعمون أنه الیوم الذی أ ج الله فیه یونس من بطن الحوت، وإنما أ ج الله یونس من بطن الحوت فی ذی الحجة، ویزعمون أنه الیوم الذی استوت فیه سفینة نوح على الجودی، وإنما استوت على الجودی فی یوم الثامن عشر من ذی الحجة، ویزعمون أنه الیوم الذی فلق الله عزوجل فیه البحر لبنی إسرائیل وإنما کان ذلک فی ربیع الاول. ثم قال میثم: یا جبلة اعلمی أن الحسین بن علی بن أبی طالب علیهما السلام سید ال ء یوم القیامة ولاصحابه على سائر ال ء درجة 3، یا جبلة إذا نظرت إلى الشمس حمراء کأنها دم عبیط فاعلمی أن سید ال الحسین علیه السلام قد قتل. ق جبلة: ف جت ذات یوم فرأیت الشمس على الحیطان کأنها الملاحف المعصفرة، فصحت حینئذ وبکیت وقلت: قد والله قتل سیدنا الحسین بن علی علیهما السلام.

8493- میثم مار الأسدیّ:

نزل الکوفة وله بها ذریة،

ذکره المؤید بن النعمان الرافضیّ فی مناقب علیّ رضی اللَّه عنه، وقال: کان میثم مار عبدا لامرأة من بنی أسد، فاشتراه علیّ منها، وأعتقه، وقال له:

ما اسمک؟ قال: سالم. قال: أخبرنی رسول اللَّه صلى اللَّه علیه وآله وسلم أن اسمک الّذی سماک به أبواک فی العجم میثم. قال: صدق اللَّه ورسوله وأمیر المؤمنین، واللَّه إنه لاسمی.

قال: فارجع إلى اسمک الّذی سماک به رسول اللَّه صلى اللَّه علیه وآله وسلم ودع سالما، فرجع میثم، واکتنى بأبی سالم، فقال علیّ ذات یوم: إنک تؤخذ بعدی فتصلب وتطعن بحربة، فإذا جاء الیوم الثالث ابتدر من اک وفرک دما فتخضب لحیتک وتصلب على باب عمرو بن حریث عاشر عشرة، وأنت أقصرهم خشبة، وأقربهم من المطهرة، وامض حتى أریک النخلة ی تصلب على جذعها، فأراه إیاها.

وکان میثم یأتیها فیصلّی عندها، ویقول: بورکت من نخلة لک خلقت، ولی غذیت، فلم یزل یتعاهدها حتى قطعت، ثم کان یلقى عمرو بن حریث فیقول له: إنی مجاورک فأحسن جواری، فیقول له عمرو: أترید أن تشتری دار ابن مسعود أو دار ابن حکیم؟ وهو لا یعلم ما یرید.

ثم حجّ فی السنة ی قتل فیها، فدخل غلام أمّ سلمة أم المؤمنین، فق له: من أنت؟ قال: أنا میثم. فقال: واللَّه لربما سمعت من رسول اللَّه صلى اللَّه علیه وآله وسلم یذکرک ویوصی بک علیا، فسألها عن الحسین، فق : هو فی حائط له، فقال: أخبریه أنی قد أحببت السلام علیه فلم أجده، ونحن ملتقون عند ربى العرش إن شاء اللَّه تعالى، فدعت أمّ سلمة بطیب فطیبت به لحیته، فق له: أما إنها ستخضب بدم.

فقدم الکوفة، فأخذه عبید اللَّه بن زیاد، فأدخل علیه، فقال له: هذا کان آثر الناس عند علی. قال: ویحکم! هذا الأعجمی! فقیل له: نعم. فقال له: أین ربک؟ قال: بالمرصاد للظّلمة، وأنت منهم. قال: إنک على أعجمیتک لتبلغ الّذی ترید، أخبرنی ما الّذی أخبرک صاحبک أنّی فاعل بک. قال: أخبرنی أنک تصلبنی عاشر عشرة، وأنا أقصرهم خشبة وأقربهم من المطهرة. قال: لنخالفنه. قال: کیف تخالفه؟ واللَّه ما أخبرنی إلا عن النبیّ صلى اللَّه علیه وآله وسلم، عن جبرائیل، عن اللَّه، ولقد عرفت الموضع الّذی أصلب فیه، وأنی أول خلق اللَّه ألجم فی الإسلام، فحسبه وحبس معه المختار بن عبید، فقال میثم للمختار: إنک ستفلت، وت ج ثائرا بدم الحسین، فتقتل هذا الّذی یرید أن یقتلک.

فلما أراد عبید اللَّه أن یقتل المختار وصل برید من یزید یأمره بتخلیة سبیله، فخلّاه، وأمر بمیثم أن یصلب، فلما رفع على الخشبة عند باب عمرو بن حریث قال عمرو: قد کان واللَّه یقول لی: إنی مجاورک، فجعل میثم یحدّث بفضائل بنی هاشم، فقیل لابن زیاد: قد فضحکم هذا العبد. قال: ألجموه. فکان أول من ألجم فی الإسلام،(اولین لگام در بر دهان میثم زده شد) فلما کان الیوم الثالث من صلبه طعن بالحربة فکبّر، ثم انبعث فی آ النهار فمه وأنفه دما، وکان ذلک قبل مقدم الحسین العراق بعشرة أیام.

قلت: ویأتی له حدیث عن علی فی ترجمة أبی طالب بن عبد المطلب فی الکنى.

وتقدم لمیثم هذا ذکر فی ترجمة میثم آ فی القسم الأول منه فلیراجع منه

الکتاب: الإصابة فی تمییز الصحابة

المؤلف: أبو الفضل أحمد بن علی بن محمد بن أحمد بن حجر العسقلانی (المتوفى: 852هـ)

دعای مولا علی ع بروایت میثم تمار رض :

محمّد بن المشهدی، عن میثم مّار، عن أمیر المؤمنین (علیه السلام): أنّه ج من الکوفة وانتهى إلى مسجد جعفی، توجّه إلى القبلة وصلّى أربع رکعات، فلمّا سلّم وسبّح بسط کفّیه وقال: إلهی کیف أدعوک، وذکر الدعاء بطوله إلى أن قال: وأخفَتَ دعائه وسجد وعفّر، وقال: العفو العفو مائة مرّة وقام، الخبر....

البته ببینید چگونه این صح ملعون ص یعنی عمرو بن حریث به مولا علی ع میگوید : عمرو بن حریث: أصلح الله الأمیر تعرف هذا المتکلّم؟ قال: من هو؟ قال: میثم مّار الکذّاب مولى #الکذّاب علیّ بن أبی طالب ؟؟!!!

عمرو بن حریث یکی دیگر از صحابه ملعون رسول خدا ص بود که مخالف مولا علی ع بود و جانشین ابن زیاد در کوفه :

الاسم : عمرو بن حریث بن عمرو بن عثمان بن عبد الله بن عمر بن مخزوم القرشى المخزومى ، أبو سعید الکوفى ( أخو سعید بن حریث )

الطبقة : 1 : صحابى

الوفاة : 85 هـ بـ مکة

روى له : خ م د ت س ق ( البخاری - مسلم - أبو داود - رمذی - النسائی - ابن ماجه )

رتبته عند ابن حجر : صحابى

رتبته عند الذهبی : صحابى

در ارشاد دیلمی آمده :

ثمّ قال: لئن کان مع رسول الله صلّى الله علیه وآله منافقون فإنّ معی منافقون وأنتم هم، أما والله یا شبث بن ربعی، وأنت یا عمرو بن حریث ومحمد ابنک وأنت یا أشعث بن قیس لتقتلنّ ابنی الحسین، ذا حدّثنی حبیبی رسول الله صلّى الله علیه وآله، فالویل لمن رسول الله صلّى الله علیه وآله خصمه، وفاطمة بنت محمد صلّى الله علیه وآله.

فلمّا قتل الحسین علیه السلام کان شبث بن ربعی، وعمرو بن حریث، ومحمد بن الأشعث فیمن سار إلیه من الکوفة وقاتلوه بکربلاء حتّى قتلوه، وکان هذا من دلائله علیه السلام

الکتاب : إرشاد القلوب المنجی من عمل به من ألیم العقاب

تألیف

الحسن بن أبی الحسن محمد الدّیلمی من أعلام القرن الثّامن

على علیه السلام فرمود: اى شبث بن ربعى و تو اى عمرو بن حریث و تو اى اشعث بن قیس و پسرت محمد! به خدا قسم پسرم حسین علیه السلام را مى کشید. حبیبم رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم به من چنین حدیث کرده است . واى بر آنکه دشمنش رسول خدا و دخترش فاطمه باشد.

چون حسین بن على علیه السلام کشته شد، شبث بن ربعى ، عمرو بن #حریث و محمد بن اشعث نیز از جمله انى بودند که از کوفه به کربلا رفته در کربلا با او جنگیدند و او را کشتند و این یکى از نشانه هایش بود .

قال المزی فی تهذیب الکمال :

( خ م د ت س ق ) : عمرو بن حریث بن عمرو بن عثمان بن عبد الله بن عمر بن مخزوم القرشى المخزومى ، أبو سعید الکوفى ، له صحبة ، و هو أخو سعید بن حریث . اهـ .

و قال المزى : ....

و قد تقدمت الإشارة إلى ذلک فى ترجمة خلیفة .

و قال ابن سعد : ولى الکوفة یاد و ل عبید الله بن زیاد . اهـ .

عبیدالله زیاد بن ه ! عمرو بن #حریث را در کوفه جانشین ساخت و او مردم را به بیعت ابنزیاد فراخواند، همین یزید بن حارث برخاست و گفت : خداى راسپاس که ما را از دست پسر سمیه آسوده ساخت . نه [بیعت نمى کنیم] و کرامتى هم در این کار نیست . عمرو بن حریث فرمان زندانى وى را صادر کرد، اما بنى بکر مانع این کار گشتند. سپس درزمره یاران خطمى انصارى به نفع ابن زبیر درآمد؛ و او را به قتل سلیمان بن صُرَد و یارانش ، پیش از وج ؛ و پس از آن بهحبس مختار تشویق مى کرد.

قَالَ الوَاقِدِیُّ: ثُمَّ وَلِیَ الکُوْفَةَ لِزِیَادِ ابْنِ أَبِیْهِ، وَلابْنِهِ عُبَیْدِ اللهِ بنِ زِیَادٍ: عَمْرُو بنُ حُرَیْثٍ، وَحَصَّلَ مَالاً عَظِیماً وَأَوْلاَداً، مِنْهُم: عَبْدُ اللهِ، وَجَعْفَرٌ، وَیَحْیَى، وَخَالِدٌ، وَأُمُّ الوَلِیْدِ، وَأُمُّ عَبْدِ اللهِ، وَأُمُّ سَلَمَةَ، وَسَعِیْدٌ، وَمُغِیْرَةُ، وَعُثْمَانُ، وَحُرَیْثٌ.ذهبی سیر اعلام نبلاء

عبید الله ابن‏زیاد بن سفیان ! و قائم مقام خود را به نام «عمرو بن حریث» با پرچمی، در مسجد کوفه مستقر کرده بود (که مردم به زیر پرچم بیایند و خود را تسلیم کنند). عمرو بن حریث هموست که مختار را فریفت و اورا به مسجد کشاند و دستگیر کرد ..