خیلی دوست داریم روش س وش بذاریم، بهش رنگ و لعاب منطق و اخلاق بزنیم و از ترس منحصر به فرد بودن، ناگفته بذاریمش ولی اجازه بدید برای یه بارم که شده راستش رو بگیم. ما مردا خیلی بی جنبه ایم و تمایل داریم از هر حرکت و علامت و رفتار شما این برداشت رو داشته باشیم که بهمون علاقه دارید ولی روتون نمی شه بگید: یه دلسوزی کوچولو توی یه موضوع خاص، یه حمایت نصفه و نیمه پیش چندتا آقای دیگه، یه تمجید نیم خطی ازمون، رسوندن جواب یه سوال یکی-دو نمره ای سر یه امتحان، یه لبخند ساده به یه حرف، یه به به و چه چه مختصر زیر یه یادداشت، یه دلگرمی ولرم بعد یه چسناله، چندتا پیام تلگرام که آ ش به دونقطه پرانتز بسته ختم میشه، استفاده از دوم شخص مفرد به جای دوم شخص جمع، اجازه دسترسی به یه حساب کاربری خصوصی، یه دعوت معمولی به یه چالش، لایک پشت سرهم چندتا ع اینستا، پیگیری به خاطر ننوشتن یادداشت جدید وووو...
خواستم بگم لطفا حواستون بیشتر به رفتارا و نتایجش باشه، اما دیدم شما هر کاری ید ما از لابلاش تعبیر و تفسیر بابا میل خودمون رو پیدا می کنیم؛ پس بی خیال! شما کار خودتون رو ید، ما هم با اونا به توهمات خودمون شاخ و برگ میدیم...

گاهی آدم یادش میره توی چه گه دونی زندگی می کنه و انه و چهارنعل شروع به تازیدن می کنه ؛ غافل از این که اینجا همون گه دونی سابقه. مشخص شد که این دامنه فقط در داخل قابل دسترسیه و برای خارج غیرقابل دسترسیه؛ بنابراین دوستانی که مثل خودم از فیدخوان استفاده می کنند امکان پیگیری وبلاگو ندارند. پس به خاطر این دوستان مجبورم به آدرس قبلی برگردم چون می خوام اونچه رو که برای خودم می پسندم برای دیگران هم بپسندم. علی برکت الله...