کلپتوکراسیِ ترامپ"


در سیاست اصطلاح " سالاری یا کلپتوکراسی" به تی اشاره دارد که عامه مردم را فدای افزایش ثروت و قدرت شخصی طبقه حاکم می کند.

راستان نیوز | در سیاست اصطلاح " سالاری یا کلپتوکراسی" به تی اشاره دارد که عامه مردم را فدای افزایش ثروت و قدرت شخصی طبقه حاکم می کند. سالاری معمولا با در بودجه های تی همراه است. حال بوی کلپتوکراسیِ ترامپ به مشام می رسد! گزارش جوناتان چِیت در این ارتباط را بخوانید.

به گزارش نیویورک مگزین، یکی از صحنه های سورئال مناظره های ریاست جمهوری ماه ژانویه بین جمهوری خواهان رخ داد. در آن مناظره از دونالد ترامپ پرسیده شد که آیا پس از پیروزی در انتخابات همان اقدام متداول بلایند تراست یا "تولیت چشم بسته" [1] را در قبال دارایی های شخصی اش انجام می دهد؟

ترامپ در ابتدا از جواب دادن به سوال طفره رفت و فقط گفت که کشورش برای او از شرکتش مهم تر است. اما زمانی که از ترامپ خواسته شد تا پاسخ واضحی به سوال بدهد، او پاسخ داد: «دارایی هایم را بلایند تراست خواهم کرد اما نمی دانم اگر ایوانکا، دان و اریک آن را مدیریت کنند، آیا باز هم بلایند تراست حساب خواهد شد! واقعا نمی دانم که آیا زیر مجموعه آن حساب می شود یا خیر. اما احتمالا بچه هایم را مدیر شرکت هایم کنم. به هر حال، خودم به هیچ وجه در امور شرکت هایم دخ نخواهم کرد. دیگر هیچ چیزی جز کشورم برای اهمیت ندارد.»

است اج یک پاسخ شفاف از میان جملات زیگزاگی ترامپ کاری بس دشوار است. آیا ترامپ فقط داشت وانمود می کرد که معنای واژه بلایند تراست را نمی داند؟ (یعنی اینکه یک نهاد مجری ثروت شخص را بدون آگاهی و کنترل وی سرمایه گذاری می کند تا نفع شخصی بر تصمیمات اتخاذ شده، تاثیری نگذارد.) آیا او واقعا معنای بلایند تراست یا تولیت چشم بسته را نمی دانست؟ یا آیا قصد داشت به ما بفهماند که حتی در مقام رئیس جمهوری نیز شخصا کنترل ب و کارش را عهده دار خواهد بود؟ تجارت ترامپ چه در ایالات متحده و چه در تمام 18 کشوری که در آن کار می کند، در دوران انتخابات ریاست جمهوری به شدت متضرر شده بود و حتی انگ فساد نیز به آن خورده بود.

دیری نپایید که آن پرسش مهم به فراموشی س شد که البته دو دلیل اساسی داشت: اول اینکه جنجال های پیرامون ترامپ تمامی نداشت و باعث شد ی دیگر به آن سوال توجه نکند، و دوم اینکه یی ها نتوانستند عمق قول اولیه ی ترامپ را درک کنند: ضمیمه شدن ریاست جمهوری به تجارت املاک و مستغلات و برندینگ ترامپ. کشورهای در حال توسعه پر است از خاندان سلطنتی که از "کشور" برای ب سرمایه های هنگفت و البته پنهانی استفاده می کنند. پیش از این، ی فکرش را نمی کرد که چنین اتفاقی در ایالات متحده رخ دهد. ولی حالا شاهد هستیم که یک اتفاق سو رئال رنگ واقعیت به خود گرفته است.

کلپتوکراسی یا حکومت ها!

چند روز پس از پیروزی ترامپ در انتخابات، چند دیپلمات در گفتگو با واشنگتن پست در مورد سفر به واشنگتن و اقامت در هتل ترامپ اظهار نظر جالب و کنایه آمیزی د. یکی از دیپلمات ها گفت: «چرا در هتل ترامپ که تنها چند ساختمان تا کاخ سفید فاصله دارد، اقامت نکنم؟ از این طریق می توانم به رئیس جمهور جدید بگویم که عاشق هتل جدیدت هستم!» دیپلمات دیگر نیز گفت: «آیا زشت نیست به این شهر [واشنگتن] بیاییم و بگوییم که در خانه رقیبت خواهیم ماند؟»

ترامپ، پیش از پیروزی در انتخابات با رویکردی حق به جانب گفت که فرزندانش امور شرکت هایش را به دست خواهند گرفت و او شخصا امور کشور را؛ در این صورت نیز احتمال فساد دور از ذهن نیست. (گویی یک قدم فاصله گرفتن ترامپ از تج ، باعث خواهد شد تا او تمام دارایی هایش را فراموش کند! یا حتی افراد سودجو دیگر حاضر نباشند به خاطر ترامپ به فرزندانش امتیاز دهند!)

اما حتی این تظاهر بی استفاده نیز دیگر کارایی ندارد. فرزندان ترامپ در تیم انتقال قدرت حضور دارند. در ملاقات رسمی ترامپ با روسای جمهور ژاپن و آرژانتین، ایوانکا حضور داشت. در همین حال، رئیس جمهور منتخب ایالات متحده با شرکای تجاری هندیِ خود در مورد توسعه ب و کار مذاکره داشته و با یک سیاستمدار بریتانیایی بر سر مخالفت با طرح نیروگاه های بادی ل کرده است زیرا یکی از آن نیروگاه ها چشم انداز زمین گلف ترامپ را برهم خواهد زد.

استفاده گستاخانه ترامپ از قدرتش برای مصارف شخصی یک پیامد نگران کننده دارد که از یک ت کلپتوکراتیک یا سالارانه ی چهار ساله یا بیشتر نیز بدتر است. این امر نشان می دهد که ت جدید تمایل به کنار زدن اصول دارد و موانع جدی هم در مقابل خود نمی بیند. این انتظار که تمام روسای جمهور منتخب ایالات متحده پیش از ورود به کاخ سفید سوگند یاد کنند تا مبادا دارایی های مادی بر تصمیمشان اثر نگذارد، از دهه ها پیش به یک توافق بلامنازع در نظام دوحزبی درآمده است. جیمی کارتر حتی از نهاد مجریِ بلایند تراستش خواست تا همان مزرعه بادام زمینی که خودش ساخته بود را از او اجازه کند تا مبادا هرگونه تصمیم مبتنی بر طرفداری از بازار بادام زمینی بر تصمیمات دفتر ریاست جمهوری اثر سو بگذارد. کارتر حتی اجازه داد تا از او توسط یک دادستان ویژه یک بازجویی طولانی به عمل آید تا از بی بهره شدن از بازار اطمینان حاصل شود.

اما اصل یا هنجار با قانون فرق دارد؛ همان نکته ای که ترامپ نیز به آن تکیه کرده است. وی در گفتگو با نیویورک تایمز عنوان کرد: «قانون کاملا پشت سر من است، بدان معنا که رئیس جمهور نمی تواند تعارض منافع [2] داشته باشد.» متاسفانه چنین عبارتی کاملا وجهه قانونی دارد. قوانین سخت فدرال در مورد تعارض های منافع مالی نسبت به شخص رئیس جمهور قابل اجرا نیست، زیرا انگیزه های وی نسبت به اجتناب از منافع شخصی به سادگی مفروض شده است. هیچ ساز و کار قانونی که به شفافیت یا پاسخگویی وی بپردازد نیز وجود ندارد. در حقیقت، ترامپ به ما پیشنهاد می کند که ما، و نه او، وارد بلایند تراست شویم: او قول می دهد که هرگز از قدرتش سو استفاده نکند، و ما هم . . . امیدواریم او راست بگوید.

ترامپ نه اظهارنامه مالیاتی منتشر کرد و نه از بلایند تراست استفاده کرده است - او حتی با برخی شرکای تجاری خود پس از پیروزی در انتخابات مذاکره داشته است

سو استفاده هایی که تا به امروز افشا شده (برخی از آن ها از طریق رسانه های خارجی منتشر شده اند، چرا که خبرنگاران یی نسبت به مکالمات ترامپ مطلع نشده اند) نشان می دهد که آینده می تواند به یک چاه بدون انتهای فساد بدل شود.

از آنجایی که ترامپ هنوز حاضر نشده اظهارنامه مالیاتی خود و یا اعضای خانواده اش را منتشر کند، ممکن است صاحبان مشاغل و یا دیکتاتورها موافقت نامه های صدور مجوز بیش از حد سخاوتمندانه ای را به اعضای خانواده وی اعطا کنند و یا حتی در ازای دریافت امتیازات تی به آنها اختیار ید سهام و یا پول نقد بدهند. با توجه به اخلاق تجاری ترامپ، از امتناع از پرداخت به پیمانکاران و پیشنهاد اجرای شکایت به آن ها گرفته تا تاسیس یک جعلی برای کلاهبرداری از طرفدارانش در جهت استفاده از "بنیاد" برای اهدای کمک مالی غیرقانونی به یک سیاستمدار، چندان تعجب آور نخواهد بود که او سرانجام به درخواست رشوه خواری آشکارا پاسخ منفی دهد.

هنگامی که فساد به یک ا یستم معرفی شود، سرعت شیوع آن باورن ی خواهد بود. همین فسادِ سیستمی می تواند سیاست گذاران خارجی، که در آن شرکای خارجی ترامپ قصد ب بهره از ت ترامپ را دارند، و همچنین سیاست گذاران داخلی، که در آن ترامپ و متحدانش می تواند یک حلقه ذینفع را تشکیل دهند تا به کمک قدرتْ رقبای و اقتصادی شان را کنار بگذارند، را آلوده کند. رئیس جمهور منتخب، به طرز حیرت انگیزی، مفهوم حرمت ت را به عنوان پدیده ای مهمل برآورد می کند. ترامپ اخیرا در حساب توییتری خود نوشت که مسئله استفاده شخصی اش از قدرت توسط آرای مردم [حداقل آرای الکترال، زیرا کلینتون در آرای مردمی جلوتر است] حل و فصل شده است. وی همچنین نوشت: «همه پیش از انتخابات نسبت به علاقه من به دارایی هایم در سراسر جهان آگاهی داشتند. وقتی رسانه های دروغگو هستند که این مسئله را بزرگ جلوه می دهند!» ترامپ حتی ابراز بی گناهی هم نمی کند و پرسش در این مورد را خط قرمز خود می داند.

جنجال پیرامون اظهارنامه مالیاتی ترامپ در اوایل سال جاری میلادی بالا گرفت تا مشخص شود این درام چه سرانجامی خواهد داشت. ترامپ در ابتدای کمپین انتخاباتی، واکنش های غیرمنسجم و متناقضی نسبت به انتشار اظهارنامه های مالیاتی اش داشت و اکثر رو مه نگاران فرض را بر این گذاشتند که او بالا ه پیش از انتخابات آن ها را بیرون خواهد داد. بسیاری از محافظه کاران نیز چنین درخواستی از او داشتند. برای مثال، سرمقاله وال استریت ژورنال عنوان کرد که این کار «موجب افزایش اعتبار او خواهد شد.» اما ترامپ در عین سادگی از انجام آن امتناع ورزید. سپس تقدیرگرایی وارد میدان شد و آن مسئله به کمک رسانه ها و مخالفانش دیگر به آن موضوع نپرداختند.

تاکنون واکنش جنجالی نسبت به حق ترامپ نسبت به تعارض منافع مالی صورت نگرفته است. سرمقاله وال استریت ژورنال به عنوان مشاوری دلسوز از ترامپ خواسته تا منافع تجاری اش را واگذار کند تا "یک مرد صادق از هر گونه سوء ظن غیرمنصفانه مبرا بماند." ترامپ با «خطر » و «خسارت » مواجه شد و اگر اجازه دهد تجارت خانوادگی اش به یک هدف روزمره تبدیل شود، "مخاطرات ریاست جمهوری برای آقای رئیس جمهور بیش از حد بالا خواهد بود." حتی یک جمله این گزارش به این موضوع اشاره نکرد که شاید دونالد ترامپ از قدرتش به عنوان اهرمی برای پیشبرد اه شخصی استفاده کند. اگر قرار باشد ترامپ چنین بازخوردی را از محافظه کاران دریافت کند، پس باید گفت که او به درستی گفته می تواند از پس آن ها برآید.

 

بوی

اتفاقی که در برخی کشورهای جهان سومی مرسوم بود، حالا در ایالات متحده در حال رخ دادن است: روی کار آمدن یک خاندان سلطنتی!

 

حال سوال اینجاست که ترامپ دیگر چه اصول و نُرم هایی را می تواند ت یب کند. روش های سو استفاده ی حزبی که ت را در دست دارد، بیشمار است. تعقیب مستقیم دشمنان به کمک وزارت دادگستری، ایجاد موانع در حق رای، استفاده از مقررات احتیاطی برای مجازات شرکت های به لحاظ خصمانه و پاداش به شرکت های سازگار از جمله آن موارد است. ترامپ چند ماه پیش تهدید کرد که از طریق سیاست های مالیاتی و تنظیمی جف بزوس، مالک آمازون، را تنبیه خواهد کرد زیرا وی یک رو مه (واشنگتن پست) دارد که گزارش آن به کام ترامپ خوش نیامده بود.

البته تمام این اهرم های قدرت قانونی هستند. حال به انتخابات بعدی ریاست جمهوری فکر کنید. می دانید اگر ک بیشتر آرای مردمی یک ای را ب کند، آرای الکترال آن را ب کرده است. اینطور نیست؟ این هم یک نُرم است. برخی از قانونگذاران ای ی می تواند آرای الکترال خود را به هر نحوی که دوست داشته باشند، واگذار کنند؛ مشکل اینجاست که اکثر آن قانونگذاران جمهوری خواه هستند.

درست است که تمام این سناریوهای ترسناک فرضی هستند، اما وضعیت امروز نیز از نگاه مردم یک سال پیش کاملا غیر قابل تصور بود. (ربودن آرای الکترال سابقه دارد: در سال 2000 پس از اعلام بازشماری آرای ای فلوریدا، قانونگذاران جمهوری خواه فلوریدا کاملا آشکارا به فکر اعطای تمام آرای الکترال این ایالات صرفنظر از نتایج بازشماری به جورج بوش بودند، اما دیوان عالی ایالات متحده این کار را غیرضروری دانست.) رفتار ترامپ، اگر موفقیت ‎آمیز باشد، می تواند اثبات این موضوع باشد که او می تواند آزادانه اصول را زیر پا بگذارد. ترامپ پیشتر دو گاردریل دوقلو که مانع کلپتوکراسیِ ریاست جمهوری می شود را برچیده است: انتشار اظهارنامه مالیاتی و بی بهره ساختن از منافع شخصی. این اتفاق برای مردی که هنوز دو ماه با در دست گرفتن قدرت فاصله دارد، دستاوردی قابل توجه و البته تکان دهنده به شمار می رود.

منبع: ny magazine

ترجمه: وبسایت فرادید